19-03-06

HET LITTEKEN VAN BURGEMEESTER WILLY MOSTAERT

Ik was al bezig geweest tegen de burgemeester van Vleteren over hoe gevaarlijk de job van landbouwer wel is.  Je kunt trappen krijgen van paarden en koeien.  En zo kwam het dat ik hem op het erf probeerde te vragen waar dat litteken op zijn voorhoofd precies vandaan komt. 

 

Zeg burgemeester, ik zie hier zo een zwaar litteken op uw… Is dat ook van euh???

WM: Neen, als ik dat mag zeggen, ik heb een hersenbloeding gehad.  En ik ben geopereerd geweest en dat is een restantje, of toch een litteken, ja.

Ja, neen…Ik dacht : dat is eventueel van…

WM: Neenee, dat is van…

Amai, dat zal u dan toch wel zwaar aan het denken gezet hebben.  En dan neemt u nog zo’n verantwoordelijkheden…

WM:  Ik ben gow, redelijk goed hersteld. Ik zal niet zeggen zoals vroeger, maar ik heb, ik weet het einde, ik ken mijn grenzen, ik zal het zo zeggen… Ja, daar heb ik door het oog van de naald gekropen.  Door het oog van de naald gekropen.

Maar als je zo’n dingen voor hebt, zou je misschien zeggen: ‘Ja, ik ga het kalmer doen,’ maar u doet er nog een schepje bij eigenlijk?

WM:Een schepje bij?  Ja, ja…

U hebt het bedrijf, en u gaat dan ook nog eens…
WM: Dat gaat voorlopig. Tuurlijk, het is een beetje een handicap, maar ik ken mijn grenzen.  Ik weet waar ik aan begin.  En waar ik moet stoppen.

En zegt u dat dan nooit?  ‘Maar Willy, maar waar begin je nog aan?’

Jaqueline: Hij moet zichzelf voelen, hoe ver hij mag gaan.   Ja, kom, het gaat.

Kwam dat door de stress eigenlijk?  Of hoe krijg je zoiets?

WM:  Neenee, dat was een aangeborenheid.  Een anorisma, of hoe noemen ze dat nu? Dat is een adertje met een bultje op. Je kunt dat best vergelijken met een binnenband van een fiets, met een blaas of een bult op en dat is gesprongen hé.  En ja. Tuurlijk, gelukkiglijk was het op een een goeie plaats, waar zij bij konden, konden opereren.  Ze hebben dat adertje vastgezet, en ik ben er gelukkig goed van af gekomen. Tuurlijk, met wat narigheden. Toch tamelijk rap vermoeid.  Recuperatievermogen is toch wat minder. Of heel wat minder, ja.

Gelukkig dat de zoon er dan was?

WM: Tuurlijk, tuurlijk.  Dus ja.  Dat is mijn handicap.  Maar toch, al bij al, ben ik toch content dat ik nog hier kan rondlopen en toch met alles bezig zijn, ja.

En is het dan een beetje halsoverkop moeten gaan?  Bent u dan zo een beetje het bedrijf ingeworpen?

Zoon: Ik was al thuis, ik wist al een beetje ,  ik wist al hoe de draai en keer en waar , zat, en dan vijf, zes weken, en dan de recuperatie, twee, drie maanden dat ’s ochtends de eerste en s’ avonds de laatste moet zijn.

U bent het al een beetje gewoon op die manier?  Hebt u eigenlijk landbouwschool gedaan?

Zoon:   Ik heb zes jaar landbouwschool gedaan in Poperinge.  Graag naar school gegaan, maar niet graag geleerd.

23:10 Gepost door Microman | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.