19-02-06

OPVLIEGENDE JEAN-PIERRE PILLAERT

De burgemeester verklapte me tijdens de opnamen dat hij van karakter een beetje opvliegend is...

 

JPP: Een beetje koleriek, somtijds, ja.

Mevrouw: Ik denk dat dat een beetje eigen is aan politiekers.

Ja?

Mevrouw: Ja, ik vind dat…

Weinig geduld?

Mevrouw: Weinig geduld en alles moet rap gebeuren.  En die zijn nogal…  Als ik bijvoorbeeld hoor op die kabinetten, die minister, dat is ook al… Die komen binnen en commanderen en het moet al gedaan zijn voor dat ze het hebben kunnen uitvoeren.  En hij is ook een beetje zo.

JPP: Het moet allemaal rap gaan, en de uitvoerders moeten dus details uitvoeren, en wij moeten – dat is onze job trouwens – de grote lijnen uitzetten hé.

U bent dus ook geen makkelijke mens om voor te werken?

JPP: Misschien niet, neen, maar ik ga je anekdote vertellen.  Ik mag dat feitelijk niet hé.  Maar ja.  Nee, als ik binnen kom, zien ze direct of ik goed geluimd ben of niet.  En dan bellen ze naar mekaar:   ‘Ge moet niet veel vragen hé vandaag, want hij loopt er nogal pissig bij.’ (lacht)   Maar ja, kom.

En hoe kun je dat zien of hij goed gehumeurd is of niet? 

Mevrouw: Nu is hij goed gehumeurd.

Oef, het is een geruststelling.

JPP: Nee, ze kunnen dat zien, ik kan dat niet verbergen.  Ah, ik ga bijvoorbeeld zeggen, iets is misgelopen,… Het is nu gelijk waar hé.  Ik zeg : ‘Ik zal niets zeggen.’  Maar het is sterker dan mezelf.  Vijf minuten, vliegt het eruit.   Maar dat weten ze ook.  Als ik bijvoorbeeld…niet… en ik maak me kwaad, fin kwaad maken is een groot woord, maar kom…    

U slaat de één en de ander.

JPP: Jajajaja, tot dat ze op de vloer liggen, dan hebt er geen miserie mee.   Nee, maar dat weten ze, dat zijn ze zodanig gewoon geraakt, dan zeggen ze: hij maakt zich kwaad, hij is bezig met zoeken naar een oplossing.  En daar steunen ze dan op.   En dikwijls vind ik wel een oplossing.  En ik ga veel, veel doen voor de mensen, voor iets te vinden  als ze in de miserie zitten.  Voornamelijk als ze echt in de miserie zitten.  Als het plantrekkers zijn, dan gaat ge wel iets minder doen…

Ja, andermans miserie oplossen, maar thuis.

Mevrouw: Thuis?

JPP: Ja, maar we hebben iemand om op te lossen hé.  (schatert)  Nee, thuis hebben we niet zoveel miserie, want, maar ik kan me bijvoorbeeld niet bezighouden… Als ze zeggen: ‘Gaat ge dat doen of gaat ge dat doen?’, euh,  ‘Ja, ik heb nu geen tijd, of ik moet hier of ik moet daar. ‘ Thuis schiet ik wel een beetje te kort, misschien.  Maar ge moet ergens tekortschieten hé.

Maar u zit er toch mee hé.

Mevrouw: Dat is juist, maar ja, kijk, men komt alles gewoon hé.

JPP: Iedere kind zijn zot zegt men hé.

Mevrouw: Ik zeg het dikwijls anders.

JPP: Wat zeg jij?

Mevrouw: Alles went, behalve een vent. 

Is ie veel veranderd in de loop der jaren?

Mevrouw: Neen eigenlijk, het enigste dat hij misschien… dat hij toch een beetje rustiger geworden is.  Toen hij jonger was, was hij nog veel meer opvliegend en moest alles nog veel rapper gaan, maar daarin is hij wel verbeterd.  Misschien met de jaren.

JPP: Dat is nu een compliment dat ik krijg dat ze nog nooit gegeven heeft.

Met de jaren, en met die pilletjes hé.

Mevrouw: Ook al, ook al, ook al.

JPP: Pas op hé, de kijkers zullen denken dat je het hebt over bepaalde pillen hé.

Jaja, nee, daar word je weer geweldig van.

 

22:04 Gepost door Microman | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.