19-08-05

WELDRA WEER MICRO ZONDER ZOUT

Begin al maar weer af te tellen, dames en heren, want Micro Zonder Zout is er binnenkort opnieuw.  Ik ben in ieder geval alweer druk aan het filmen.  Ik ben al op stap geweest, de voorbije weken met de burgemeesters van Middelkerke, Langemark, Deerlijk, Beernem, Nieuwpoort en Izegem.  Weer veel leuke, sympathieke muziekjes gekocht in de vakantie en de batterijen in de mate van het mogelijke opgeladen.  Dus, ja, het komt allemaal in orde.  Zorg dus dat u klaar zit voor uw tv, wanneer ik op 5 september de eerste beelden van mijn ervaringen met de burgemeester van Middelkerke op u loslaat.

20:16 Gepost door Microman | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-08-05

NOËL VANDEMAELE IS NIET MEER

De verslaggeving op deze weblog beperkt zich in feite tot alles wat met Micro Zonder Zout te maken heeft, maar in zekere zin heeft mijn vader daar ook mee te maken. Zonder hij was ik er niet, en zonder mij was er geen Micro Zonder Zout.  Mijn vader was altijd heel belangrijk voor mij. U mag dat weten.  Hij overleed op 22 juli, één dag voor de zeventigste verjaardag van mijn moeder, Sonja Demuzere.  Ik was met mijn gezin in het buitenland.  De dokters hadden gezegd dat ik kon gaan.  Dat hij ons niet plotseling zou ontvallen.  Ook al wou hij zelf dat hij zo vlug mogelijk dood zou gaan.  Hij was dementerend en wist eigenlijk van de wereld niet meer. Hij had dit jaar al twee longontstekingen gehad, en overleed uiteindelijk aan de derde.  Tijdens de vakantie, om onze werkzaamheden niet te storen.  Zo hebben we papa altijd gekend.  De dag voor zijn begrafenis overleed ook nonkel Toontje, Antoon Meersman, nog zo'n figuur die in Heule slechts door monumenten in bekendheid voorbij gestoken wordt.  Nonkel was 81, maar bleef tot zijn laatste dag redelijk gezond. Hij heeft lang van zijn leven kunnen genieten. En het was hem gegund.  Mijn pa heeft veel minder kunnen genieten.  Hij werd geboren op 11 april 1934 en was dus pas 71 de dag dat hij stierf.  De begrafenis was mooi en aangrijpend.  Mijn moeder en mijn zus hadden alles tot in de puntjes geregeld.  Zelf droeg ik een tekst voor die ik geschreven had:
 
 
Beste, waarde, aangename medemensen,
 
ik sta hier weer en het is opnieuw mijn pa zijn schuld.  Dertig jaar geleden stond ik hier ook al.  Eerst om de mis te dienen en nadien in mijn lange leren jasje, dat nu grondig fout zou zijn, om de mis te lezen.  Excuseer mij God, maar ik stond hier niet in de eerste plaats om u te dienen, als wel om indruk te maken op mijn papa.  Mijn papa, die altijd zei dat we gewone mensen waren en dat we gewoon moesten doen.  Maar hij was zelf geen gewone, hij wilde het alleen zelf niet geloven.  Mijn papa was een buitengewone.  
 
Ze zeggen dat als je dood gaat, je de film van je leven voor je ogen ziet ontrollen.  Maar als je vader sterft, zie je ook de film van zijn leven.  Ik heb die film in de voorbije dagen in veel versies gezien, en ik zal hem nog dikwijls zien.  Want ik heb al veel films gezien, maar deze steekt er echt bovenuit.  Ontroerend, geestig, dramatisch en bij momenten heel pijnlijk.  Een complexe film, zoals al de beste films.  Hij was ook een complex man, papa, complexer dan al de personages die Robert Redford, Paul Newman en Jan Decleir samen hebben gespeeld.   Hij wilde gewoon doen, maar hij was geen gewone, ik heb het al gezegd.  En ik stond hier dertig jaar geleden ook al in mijn leren frakske om hem dat te zeggen.  Om te zeggen dat hij hier eigenlijk moest staan.   Omdat hij degene was die de moeite was om te aanhoren.   Maar neen, hij stond liever in de schaduw: alles doen voor ons, samen met ma, opdat zijn kinderen van het leven zouden kunnen genieten.  Van ons kon hij dat aanvaarden, van zichzelf niet. 
 
Ik zou nu eigenlijk alles moeten overlopen (maar zo'n interessant leven vang je niet in enkele woorden).  Van al zijn deugnietenstreken toen hij nog een kind was in Moorsele, over zijn jaren in de vakschool, en zijn jaren bij Buyse, niet die van 't Hof van Commerce, maar Buyse, de schilder.  Mijn pa heeft ook lang gevoetbald, en had het van mijn part tot Rode Duivel mogen schoppen. Nadien was hij scheidsrechter.  Vraag dat maar aan ma.  Ze waren nog verloofd toen hij op de loop moest voor vijandige supporters.  Ma vond dat hij daar mee moest stoppen, hij was geen man om vijanden te hebben.  En ze had gelijk.  Als je Noël heet, wat Frans is voor Kerstmis, dan geloof je in vrede op aarde.  Vrede ook op het voetbalveld. Ik heb mijn vader weten minivoetballen bij de KWB tot zijn veertigste.  Ik heb hem weten wroeten bij de RTT.  's Ochtends vroeg, met zijn thermoskan en zijn boterhamdoos naar Brussel, Brugge, Ronse, Izegem en tenslotte Kortrijk.   Met Jacques Hellin, Michel Viaene, Roger Depraeter en Lucien Wenes. Lucien zei het onlangs nog: Noël was te goed voor deze wereld.  Hij was een man met wie je leute kon maken, je kon met hem klappen, en er was niemand die beter zijn werk deed.  
 
Hij was schuchter en braaf, vaak te braaf.  Zijn geluk was dat hij uit een grote familie kwam en binnen een nog grotere familie trouwde.  Ooms en tantes, of broers, zusters, schoonbroers en schoonzussen, ze waren zeer belangrijk in zijn leven. De familie was zo gigantisch dat er altijd volk over de vloer kwam bij ons thuis.  Al die momenten dat ik mijn pa in mijn herinneringen zie lachen en schateren, het was vaak in hun gezelschap.   Ze waren er altijd voor elkaar.
 
Pa, ik zeg het je nog een keer, in naam van Gudrun, Hans en ik zelve: ge waart den besten. En dat ma er ook zo over dacht, dat zul je al die jaren zelf wel gemerkt hebben.  Vooral de laatste jaren, toen je langzaam weggleed van deze wereld en je bestaan hier alsmaar pijnlijker werd.  De vretende ziekte en de ladingen medicamenten zorgden ervoor dat je niet meer was wie je geweest was, maar ma week geen moment van je zijde.   Ook al werd het een lange uitputtingsslag, zowel voor haar als voor jezelf.  We zijn dan ook opgelucht pa, dat je verlost bent.  Pa, ik zal zeggen wat jij zei toen wij kinderen waren, en waar je ons zo goed mee kon amuseren: Zegen en bewaart u, kletske toe. Pa, merci dat ik je zoon heb mogen zijn.  Merci dat wij je kinderen mochten zijn.  We zullen altijd vol warmte aan je terugdenken.  Het is zoals Wilma schreef toen ze het nieuws van je dood vernam en een briefje aan je richtte dat ze in haar dromen aan jou heeft afgegeven: Hoi opa, ik dacht even dat ik je kwijt was.  Maar je bent er nog.  Je bent in mijn gedachten, en je zult daar altijd blijven.

 

18:43 Gepost door Microman | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |